سرخ ابی

خوش به حال اون دسته از آدم هایی که حرفی برای گفتن و زدن داشتند و دارند.

خوش به حال اون دسته از آدمایی که با وجود اینکه سالیان دراز از مرگشون میگذره همچنان یاد و خاطره شون توی دلها زنده است و اسمشون بر سر زبون آدما جاریه. واقعا خوش به حالشون!

خیلی از آدم ها هستند با اینکه هیچ اثری از جسمشون توی دنیا باقی نمونده ولی روزی نیست که توی دنیا یادی ازشون نشه. شخصیت های بزرگی چون انیشتین٬ ارسطو٬ دالتون٬ پاسکال٬ پیامبران و...

روزی نیست که توی کلاسها٬ توی افکار و توی دل ها ازشون یاد نشه.

ولی بر عکس خیلی از آدم ها هستند که جسمشون توی دنیا هست ولی هیچ اثر و یادی ازشون توی دنیا نیست. خودمو میگم کاری به بقیه ندارم! حالا فکرشو بکنید وقتی بمیرم دیگه چی میشه طوری فراموش میشم که انگار نه انگار یه زمانی روی زمین وجود داشتم و اصلا پا به عرصه ی وجود گذاشتم.

این واقعیتی که نمیشه انکارش کرد. چند ماه اول یه چند دقیقه ای رو بهم فکر می کنند٬ حالا بگو چی شده که به یادم افتادن؟ مثلا به یه حرف نامربوطی٬ عملکرد زشتی٬ خاطره بدی برخورد کردن که به یادم افتادن. (آخه مگه من چیز دیگه ای غیر از اینا هم داشتم که از خودم بجا بذارم)

کاش من هم حرفی برا گفتن و زدن داشتم ولی افسوس و صد افسوس که نه حرفی برای گفتن دارم٬نه چیزی واسه اختراع کردن٬ نه شعری واسه سرودن و نه پولی برای خرج کردن.

ولی خودمونیم! بازم جای شکرش باقیه. اینکه هیچ یادی ازم نشه بهتر از اینه که از بدنامی مثل هیتلر٬ فرعون٬معاویه٬ صدام و... شهرتم جهانی بشه. در این صورت ترجیح میدم که سنگ قبری هم ازم باقی نمونه.

پس بیاین تا دیر نشده یه قولی به خودمون بدیم؛ اینکه در هر مکان و هر زمان و در حال انجام هر کاری که هستیم سعی کنیم بهترین باشیم٬ سعی کنیم یادمون نره که هممون زیر ذره بین خدا هستیم و باید تمام تلاشمنو کنیم تا توی امتحان الهی پاس شیم.